Goed, daar kom ik uit de kast: Ik ben postbode. Twee keerper week breng ik de post rond. Eendeugdzaam karweitje op zich. Voor sukkels die niks beters kunnen. Niet iets vooreen doctoranda in suburbia.

Eerst was mijn postbodetas het enige waaraan ik te herkennenwas. In mijn gewone jas fietste ik zo snel mogelijk mijn wijk uit naar postdepot,mijn postbodetas angstvallig omgekeerd onder mijn arm geklemd. Zo leek het besteen modieuze grijze schoudertas.
Op het depot stonden de grotefietstassen. Die kunnen niet doorgaan voor handigeboodschappen tassen, daarstaat met koeieletters TNTPost op. Vanaf het moment dat die aan mijn fietshangen valt het niet meer te ontkennen. Gelukkig hoef ik niet in mijn eigenwijk de post te bezorgen. 

Dat ik postbode ben geworden komt door Harry onze door-de-weekpostbode.Hij een echte Pieter Post. Fluitend komt hij aangefietst, neuriënd brengt hijde post rond. Hij groet iedereen, maakt nu en dan een praatje, haalt vliegersuit de boom, redt schaapjes van de weg, en organiseert een feestje voor dieoude mevrouw Mellow. Harry lijkt uit een tijd weggelopen dat postbode en oom agent het geuniformeerdegezag op straat waren. 

Toen mijn geldnood hoog werd moest ik iets verzinnen. Vanmijn werkende vrienden hoorde ik slechts geklaag: bazen die geen erkenninggeven, collegas die de kantjes ervan aflopen, en altijd maar die werkdruk. Alleen Harry leek mij benijdenswaardig. Maar hoe komje als afgestudeerd psychologe aan zo’n baan?. Het antwoord kwam met de post.Wij zijn op zoek naar jou, huisvrouw die niks te doen heeft en lijdt aanchronisch geldgebrek. Zoiets stond in het TNTPost-foldertje dat hier huis aanhuis verspreid is. Helemaal mijn profiel.

Sinds een paar weken moeten de fietstassen  mee naar huis. Dat betekent dat ik metfietstassen en al door de wijk moet fietsen. Nu woon ik aan de rand van de wijken kan mijn pad zo kiezen dat ik zo min mogelijk in de gaten loop. Alleen opzaterdag laat ik mijn posttassen opvallend bij de buitendeur staan. Onze zaterdagpostbodeis een heel mooie jongen. 

Mijn beste vrienden heb ik het wel bekend. Ik zeg dat ik het doe omdat het zoheerlijk is om er even tussen uit te zijn. En dat ik zo tenminste niet naar desportschool hoef. Want werken  voor je géld,dat is raar in mijn omgeving. 

Nou is het ook raar om postbode te worden voor je geld, wantwat je verdient is nauwlijks de moeite. 2 cent minder dan het minimumloon. Ikwist niet eens dat dat kon, minder dan het minimum. Maar 2 cent minder is nogaltijd beter dan werken voor stukloon. Stukloon is echt voor sukkels. Stukloonis voor de postbezorgers van Sandd.

Waarom werken mijn collega’s bij de post? Sommigen werken zesdagen in de week, maar ook dan kun je er niet van leven. Een wonderlijkgezelschap is het. Een vormgever, een leraar klassieke talen en een dirigente,mijn psychologie steekt er bleekjes bij af. Maar er zijn ook niet -intellectuelen onder de postbezorgers.En ook die zijn slim. En ze klagen nooit. Niet over het weer. Maar ook nietover collega’s of werkdruk. Misschien is het gebrek aan ambitie wat ze bindt.Wat ons bindt. Gebrek aan trots is er niet: trots op een wijk lopen in 2 uur en10 minuten. Of trots om bij de echte post te werken en niet bij Sandd.

Inmiddels is het nieuwtje in de buurt toch wel bekend. Enword ik erop aangesproken. Door mannen. Leuke mannen. In hun ogen ben ik geentheemuts meer. In hun ogen ben ik een stoer wijf. 

TNTPost: De Echte Post. Nog even, want het is slechts eenkwestie van tijd dat TNT zijn monopolie op kleine brieven verliest. En danworden we net zulke sukkels als die van Sandd.
Tot die tijd zal ik hem toch maar eens gaan dragen: Datprachtige oranje-zwart-witte windjack.

Achter mijn huis bevindt zich een uniek stukje Nederland: DeBosjes. De Bosjes is een gebied van 30 bij 30 meter. Het gebied is begroeid metBomen. Ook Planten zie je er. En kinderen. Vanuit mijn keukenraam kan ik ze observeren, meestal zijnhet er zo’n stuk of vijf, soms wel twintig .

Het stukje grond waar De Bosjes staan was en is bestemd ombebouwd te worden. Maar twintig jaar lang hebben de buurtbewoners de bouwplannentegen weten te houden. En zo is een stukje niemandsland ontstaan. Twee keer perjaar komen er gemeentemannetjes de boel snoeien, maar verder bemoeit niemandzich ermee. En dus hebben kinderen er vrij spel. Soms is het boomhuttentijd enzijn de kinderen dagen achter elkaar aan het timmeren. Soms is hetgrondhuttentijd en sjouwen de kinderen je huisvoorraad naar de bosjes om het gezelligte maken. Niemand bemoeit zich ermee. Eerst tikte er nog wel eens een oudevrouw nijdig op haar ruiten als de kinderen te veel lawaai maakten, maar die isonlangs overleden.

Als kind woonde ik inde binnenstad naast een grote kerk. Bij die kerk lagen hoeveelheden oudegrafstenen opgestapeld. Ze waren vergeten er een hek omheen te zetten duskonden wij er geweldig klimmen en verstoppertje spelen. Wat niet betekent datkinderen grafstenen nodig hebben om gelukkig te zijn

In Nederland komen kinderen niet zo veel voor in de natuur. Voorkinderen heb je de speeltuin. Daar zijn meeverende tegels en ronde hoeken. Ener staat een hek omheen.

Soms mogen kinderen in de natuur een educatieve speurtocht doen.Je kunt ze natuurlijk ook naar de Scouting sturen. Dat ravotten in de natuurgoed is voor lichaam en geest wisten ze in 1907 al. Maar dan moet je wel eerstje uniform strijken.

Toen ik in Utrecht woonde bouwden ze een park aan het eindvan mijn straat. Met veel natuursteen. En een grote speeltuin. En een stukjegrond dat ze lieten “verwilderen”. Op dat stukje was mijn hoop gevestigd: hierzouden mijn kinderen hun oerwoud vinden. Maar al snel verschenen de bordjes:Niet buiten de paden. Anders stoor je de vlinders. Mijn kinderen moesten weerbinnen de hekken van de speeltuin.

In Nederland is niet veel natuur, onze overijverigevoorvaderen hebben ieder stukje ingepolderd en nuttig gemaakt . Mijnoverijverige generatie is in rap tempo weer natuur aan het maken. Want inNederland kun je alles maken. Dus breken we dijken door en zetten polders onderwater, we sjouwen vrachtwagens vol zand van de ene naar de andere kant. En dankomen de vogelsoorten weer terug die al jaren uit het Nederlandse landschapwaren verdwenen. En dan komen er vlinders. En dan komen er bordjes: Niet buitende paden.

En er komen educatieve bordjes: Dit is een boom, of  Wie hier in de lucht kijkt kan een vogel zienvliegen. Want ook mijn generatie wil de boel graag nuttig maken.

Vaak staat er bij natuur gewoon een bord met: Verbodentoegang. De mens hoort niet in de natuur. Voor mensen heb je hetrecreatiegebied.

Maar ik heb niks te klagen. Want ik woon in Haarlem en inHaarlem heb je iets geweldigs: de speelduinen. De speelduinen zijn nietaangelegd. Er staat één bordje met ‘Speelduinen’, maar het zijn echte duinen,en je mag daar buiten de paden en het gebied is zo groot dat ik niet eens zekerweet of er een hek omheen zit.

En je hebt er De Bosjes. Maar niet lang meer. De bouwplannenzijn goedgekeurd, er kan geen bezwaar meer worden gemaakt. Er kan alleen noggesteggeld worden over de precieze invulling. Ik ga steggelen, steggelen en nogeens steggelen. Net zo lang tot mijn kinderen te oud zijn om nog naar eenspeeltuin te moeten.

God schiep de mens naar zijn evenbeeld. En hij zag dat hetgoed was. Ooit was het goed. Maar toen aten Eva en Adam van een appel. De appel van de boom der kennis.

 Even dacht ik alles te doorgronden. Ik dacht dat als ik dewebsite www.BijbelenKoran.nl. zoulezen, dat ik dan alles zou snappen. En alles kon uitleggen. Dus ik las en ikschrijf.

God had zijn evenbeeld geen kennis meegegeven. God had dieboom daar zelf neergezet. Waarom had God ze geen kennis gegeven? Wilde hij nietdat de mensen almachtig waren? Waarom had God daar die boom geplant? Wilde hijdat de mens ongehoorzaam was? Wilde hijdat zijn evenbeeld ongehoorzaam was?
Of hoopte hij dat de mens wel zou gehoorzaamen. Een almachtigedie moet hopen en afwachten wat de mens beslist.
En dan wordt God kwaad, zo ontzettend kwaad dat hijvreselijke straffen verzint. De mens zal sterven, de vrouw zal pijn lijden bijhet baren en de man zal hard moeten ploeteren om eten van het land te vergaren.

Allah schiep de mens, maar niet naar zijn evenbeeld. Dat maakt het verhaal van Allah voor wie vanlogisch redeneren houdt een stuk makkelijker. Allah is almachtig en de mensniet.
Toen Allah de mens wilde scheppen waarschuwden de engelen hem:’’Gaat u er iemand aanstellen die bloedvergiet en verderf zaait?’’ De engelen,zei weten het al, dat wordt niks met de mens. Maar Allah luistert niet naar hunwaarschuwing en creeert de mens toch.
Als de geleerde die weet dat zijn uitvinding gevaarlijk zoukunnen zijn maar het toch niet kan laten door te gaan. 

Ook Allah laat de eerste mens vertoeven in een tuin vanEden.
Een engel weigert te buigen voor de mens. Hij vindt de mensminderwaardig en hij zal het Allah bewijzen. In de tuin van Eden is hij het dieAdam en Eva verleidt naar de verboden boomte gaan. Zij vragen Allah vergeving voor hun ongehoorzaamheid en Allah vergeefthen. Jawel, hij vergeeft hen. De uitkomst is uiteindelijk hetzelfde, want ookde islamitische mens sterft en heeft barenspijn.  Maar niet voor straf.   

God, hij blijft de mensen testen op hun gehoorzaamheid..Hijvraagt Abraham zijn zoon te offeren, en pas als als Abraham zijn zoon op takkenheeft gebonden en zijn bijl heft, pas dan zegt God dat het alleen maar een grapje was. 

Het evenbeeld van God: Vul zelf maar in welk menstype je dan krijgt. Ik durf niet meer. Zo veelhovaardij, hoe dacht ik daarmee weg te komen?  Sinds ik dit stukje probeer te schrijven wordt ik geplaagd door helse menstruatiepijnen en  vreselijk writersblock. Gister zond Hij mij enmijn gezin een heuse Luizenplaag. En nu zendt Hij een film. Een hele leuke filmop Ned 3. Daartegen ben ik echt niet opgewassen.

Niet-werkende vrouwen waren vroeger gewoon mutsen. Maar hetafgelopen jaar is het emancipatie debat verhard. Vrouwen moeten werken en duszijn vrouwen die niet werken gevaarlijk en slecht. Gevaarlijk voor de helesamenleving en voor de emancipatie van de vrouw in het bijzonder.

De frontvrouw van deze nieuwe emancipatiebeweging is HeleenMees. Haar boodschap is duidelijk: Vrouwen moeten werken, en niet maar eenbeetje part-time voor de lol, maar echt en hard.

En zij is niet alleen, er zijn vele Helenen. Zusterschrijfsters,journalisten en politici, die mij bestoken via kranten en tv. Mij ja. Ik, niet-werkende vrouw in mijn gezinsbastion waar ik dacht niemand tot last te zijn,word aangevallen.

Heleen Mees zelf schiet met scherp: zij heeft economische argumenten.Ik niet-werkende vrouw ben een gevaar voor de economie. Als ik niet ga werkenis er straks voor niemand een pensioen. Of erger: als ik niet ga werken dan komende Chinezen.

Ik ben geen econoom en ik kan mij niet verweren. Ik ben ookongerust over pensioenen en Chinezen. Zo ongerust als iemand die toch echt eenauto nodig heeft terwijl de ijskappen smelten.

De mindere Helenen halen oude paarden van stal voor hunaanval.. De pijlen zijn met nieuwe stijlfiguren aangescherpt zoals: een vrouwachter het aanrecht is als een vrouw met een burka. Zij neemt al dan nietvrijwillig de rol van onderdanige vrouw op zich en houdt zo de dominantemannencultuur in het zadel. Nou herken ik mij niet in de rol van onderdanigevrouw dus schieten de pijlen hun doel voorbij. Maar het gaat er natuurlijk ookniet om of ik onderdanig ben.Het gaat om minachting. Vrouwen met Burkas, diehebben zichzelf van hun identiteit ontdaan. Daar praat je niet mee, daar praatje over. Kennelijk word ik niet serieus genomen als mens. Die minachting raaktwel. Die kwetst.

Dat ik niet deug als rolmodel weet ik allang. Mijn dochter willater prinses of eenhoorn worden en dat zijn twee rollen die ik nooit gespeeldheb. Een beetje model heeft lang blond haar. Rechter en chirurg worden voormeisjes pas interessant als die hun werkkleding veranderen in roze jurken.

De lafste soort zijn de Helenen die mijn thuis-zitten gaangebruiken als excuus voor hun eigen falen. Het hele glazen plafond is mijnschuld: door mij niet aan te sluiten bij hun carrière- makende troepen kunnenzij nooit door dit plafond heen stoten.

Hun schuldgevoel is zelfs mijn schuld. Ik, niet-werkendevrouw haal mijn kinderen om drie uur van school en zij wel-werkende vrouwenniet zodat zij een schuldgevoel hebben en dus ook hun kindjes om 3 uur moethalen en zij dus geen carrière kunnen maken. Het is nauwlijks te volgen maar ditsoort redenaties staat gewoon in de krant.

Ik laat me al verpletteren door het gewicht van deteloorgang van de Westerse economie, en dat de machocultuur van mij niet veelte vrezen heeft wil ik best beamen, maar ik weiger de schuld te krijgen vangeneuzel. Wijvengeneuzel.

Dames dames, een trap onder jullie hol moeten jullie hebbenzodat jullie dwars door dat glazen plafond vliegen. Mannen aan de top die levenvoor hun werk, die staan ermee op en gaan ermee naar bed. En die denken nietaan hun kindertjes ‘s middags om drie uur. Die zitten er niet mee of ze leukesociale contacten hebben, een goede minaar zijn, er nog goed uitzien en ook nogwat tijd voor zichzelf hebben.

Bij zulk wijvengeneuzel ontwaakt er ook een Heleen in mij: Vrouwen,ga nou toch eens werken!

1040 uur. Niet gewoon 1000. Ooit heeft iemand hetuitgerekend en toen bleek het 1040 te zijn.
1040 gedeeld door 36 is 28,9 gedeeld door 5 is 5,78. 5,78 uur les per dag klinkt redelijk.Tel daar 2,22 uur huiswerk per dag bij op en je hebt een 40 urige werkweek.

 7520. Op de basisschool kan het aantal uren per jaar varieren. Maar na 8 jaar komt de groterekenmeester en dan moet de uitkomst van de optelsom 7520 zijn. Een hele puzzel.  Op de school van mijn kinderen krijgen dekleuters op willekeurige dagen vrij omdat de 6^de klassers op kampgaan. Voor je het weet kom je uit op 7533.
Een vriendin vertelde me dat haar dochter om kwart over achtnaar school ging. Dat was logisch, want vrijdagmiddag was ze vrij en die urenmoet je toch maken.
Haar dochter is vier. Moeder is kunstenares en werkt wel eens als ze inspiratie heeft.
Alles vinden ze ineens logisch, die vrijgevochten vriendenvan mij, sinds ze kinderen hebben. Vijf dagen in de week naar school, jalogisch. Zelf ken ik niemand die vijf dagen in de week werkt. De juffen en meesters werken zekerniet vijf dagen in de week. Vijf dagenin de week van half negen tot drie tussen dertig kinderen zitten, een volwassenekun je niet vragen. dit op te brengen.
Wie zijn kindje van vier een middagje thuis wil laten vraagtdit nederig aan de leerkracht. Die geeft dan minzaam toestemming.Wie zijn kindvan 6 een snipperdag wil gunnen kan dat wel vergeten. Een dagje vrij met toestemming, daar kunnenwe niet aan beginnen mevrouw. Voor je het weet stroomt de hele school leeg rondde wintersport. Dat begrijpen we toch wel?

Leerplicht is logisch. Je wordt geboren, je hebt leerplicht en je gaat dood . Dat zijn de vastewaarden want onder belasting betalen kun je best uitkomen. Toen ik achttien werd dacht ik eindelijk vandie leerplicht af te zijn. Maar dan moet je niet zelf kinderen krijgen.  Voor je het weet zit je zelf weer op de gang,je beurt voor een gesprekje af te wachten.Al die jaren heb je ervoor nodiggehad een mondige volwassene te worden. Maar terug op de gang gieren de zenuwendoor je keel. Wat zal ik fout doen, denk je,  zijn haar haren ’s ochtends niet goed gekamd,of kan het echt niet dat ons kind nog steeds geen veters kan strikken? En als dejuf zegt dat je dochter zo goed binnen de lijntjes kan kleuren, knik je opgelucht,ja gelukkig kleurt ze goed binnen de lijntjes. 

Er wordt er wel eens gepoogd de leerplichtige leeftijdofficieel naar 4 jaar te verlagen. Nou zijn de meesten van ons al zoleerplichtsgetrouw dat we niet eens weten dat de leerplicht pas met 5 begint. 95procent van de 4 jarigen gaat naar school, die overige  5 procent groeit toch wel op voor galg en rad.

Er is ook wel eens gepoogd de leerplicht nog verder teverlagen, dit om de taalachterstand bij allochtone kinderen tegen te gaan. Totbleek dat de taalachterstand in Friesland het grootst was. Toen hebben ze hetwetsvoorstel maar weer snel ingetrokken. 

Ik heb ooit een club willen oprichten, een club tegen deleerplicht. Maar zwartekracht kun je ook niet opheffen, en mijn vrienden namenme niet meer serieus.
Een klein beetje hoop put ik uit het leerlingen-protesttegen de urennorm. Want de jeugd protesteert en dat is altijd goed. Maar ook descholen zelf protesteren. Er zijn er die alleen zeuren om meer geld, maar erzijn ook de principieëlen. Die willen zelf bepalen hoeveel uur zij nodigvinden, en die willen zeker niet uren vullen omdat dat moet. Het is een begin.

Maar het moet groter. Kleuters van Nederland verenigt U!